بسم اللّه
مطلب این پست، کپی به نقل از وبلاگ «من و زهرای خوبم» هست.
این داستان تقدیم به همه آن دختران و پسرانی که در خانه مانده اند و تحمل این شرایط برایشان سخت است.
حضرت آیه الله علامه طهرانی می نویسد:
یکروز درطهران، برای خرید کتاب،
به کتاب فروشی إسلامیّه که در خیابان بوذر جمهری بود رفتم، یکی از شرکای
این مؤسسّه آقای حاج سیّدمحمد کتابچی است که در أنبار شرکت واقع در منتهی
الیه خیابان پامنار، قرب خیابان بوذر جمهری و کتابفروشی، مشغول کار و از
میان برادران شریک، او مسئول أنبار و إرسال کتب به شهرستانها و یا أحیاناً
فروش کتاب های کلّی است. من برای دیدار ایشان که با سابقه ممتد دوستی و
آشنائی غالباً از ایشان دیدار مینمودم به محلّ أنبار رفته و کتابهای لازم
را خریداری نمودم. صبحگاه قریب چهار ساعت به ظهر مانده بود.
مردی در آن أنبار برای خرید
کتاب آمده، و کمر بند چرمی خود را روی زمین پهن کرده بود؛ ومقداری از
کتابهای ابتیاعی خود را بر روی کمربند چیده بود؛ از قبیل قرآن، و مفاتیح، و
کلیله و دمنه، و بعضی از کتب قصص و رسائل عملیّه و مشغول بود تا بقیّه
کتابهای لازم را جمع کند؛ و بالاخره پس از إتمام کار، مجموع کتابها را که
در حدود پنجاه عدد شد، در میان کمربند بست؛ و آماده برای خروج بود که:
ناگهان گفت: حبیبم الله. طبیبم الله یارم. یارم. جونم. جونم.
گفتم: عنایات از جانب خداوند است. ولی آیا به حسب ظاهر برای این عنایاتی که به شما شده است؛ سبب خاصّی را در نظر داری؟!
گفت: بلی! من مادر پیری داشتم،
مریض و ناتوان، و چندین سال زمین گیر بود؛ خودم خدمتش را مینمودم؛ و حوائج
او را برمیآوردم؛ و غذا برایش میپختم؛ و آب وضو برایش حاضر میکردم؛ و
خلاصه بهرگونه درتحمّل خواستههای او در حضورش بودم. و او بسیار تند و
بدأخلاق بود. بَعْضاً فحش میداد؛ و من تحمّل میکردم، و بر روی او تبسّم
میکردم. و بهمین جهت عیال اختیار نکردم، با آنکه از سنّ من چهل سال میگذشت.
زیرا نگهداری عیال با این خلقِ مادر مقدور نبود. و من میدانستم اگر
زوجهای انتخاب کنم، یا زندگانی ما را بهم خواهد زد؛ و یا من مجبور میشدم
مادرم را ترک گویم. و ترک مادر در وجدانم و عاطفه ام قابل قبول نبود؛ فلهذا
به نداشتن زوجه تحمّل کرده، و با آن خود را ساخته و وفق داده بودم.
گهگاهی در أثر تحمّل
ناگواریهائی که از وی به من میرسید؛ ناگهان گوئی برقی بر دلم میزد، و
جرقّهای روشن میشد؛ و حال خوش دست میداد، ولی البته دوام نداشت وزود گذر
بود.
تا یک شب که زمستان و هوا سرد
بود – و من رختخواب خود را پهلوی او و در اطاق او میگستردم، تاتنها نباشد، و
برای حوائج، نیاز به صدا زدن نداشته
باشد – در آن شب که من قلقلک را
(کوزه را) آب کرده – و همیشه در اطاق پهلوی خودم میگذاردم که اگر آب
بخواهد، فوراً به او بدهم – او در میان شب تاریک آب خواست.
فوراً برخاستم و آب کوزه را در ظرفی ریخته، و باو دادم و گفتم: بگیر، مادر جان!
او که خواب آلود بود؛ و از
فوریّت عمل من خبر نداشت؛ چنین تصوّر کرد که: من آب را دیر داده ام؛ فحش
غریبی به من داد، و کاسه آب را بر سرم زد. فوراً کاسه را دوباره آب نموده و
گفتم: بگیر مادر جان، مرا ببخش، معذرت میخواهم! که ناگهان نفهمیدم چه شد؟
إجمالاً آنکه به آرزوی خود
رسیدم؛ و آن برقها و جرقهها تبدیل به یک عالمی نورانی همچون خورشید
درخشان شد؛ و حبیب من، یار من، خدای من، طبیب من، با من سخن گفت. و این حال
دیگر قطع نشد؛ و چند سال است که ادامه دارد.
.
پ.ن: از وقتی این مطلب را خواندم زیاد به این فکر کردم که اگر هرکدام از ما هنگام مشکلاتی که از دستمان خارج است به جای جزع و فزع و کم تحملی صبر کرده بودیم، چه قدر اوضاع فعلیمان فرق می کرد؟
من با خواندن زندگی بزرگان و برخی منابع دینی فهمیده ام که می شود در همین دنیای زندان، راهی به ملکوت باز شود. می شود پرواز کرد و انقدر در زندان دنیا زجر نکشید.
اللهم احینا بحیاة طیبه
دریافت
