بسم الله
کلامی از آیت الله حائری شیرازی رحمة الله علیه
۱۱ خرداد ۹۸ ، ۱۷:۴۱
۰ نظر
بسم الله
استاد علی صفایی حائری:
کفر ، وَقر ، اقفال و أغلال ، مانعهاى بزرگى هستند که ما را محروم مىکنند و نمىگذارند در کاسۀ ما چیزى قرار بگیرد و در مشک و انبان ما چیزى جمع بشود.
کفر، شرک، نفاق و عُجب ، عواملى هستند که از جمع شدن نعمت جلوگیرى مىکنند و نمىگذارند که ما حاصلجمعى داشته باشیم، هیچ چیزى را در ظرف ما باقى نخواهند گذاشت. مىبینیم عمرى است که کوشیدهایم ولى حاصلى نبردهایم!
ماه رمضان، ماهى است که فضل و عنایت حق فراگیر است. باید ببینیم که آیا در وجود ما کفر و شرک و نفاق نیست؟
یکى دیگر از عواملى که باعث محرومیت ماست، «غِلّ» و کینههاست. آیا در دل ما کینهاى وجود ندارد؟
باید تأملى کنیم که ظرف ما واژگون نباشد. با وجود این همه بارش، انسان مىبیند هیچ چیز در ظرف او جمع نشده که بماند، حتى ظرفش هم آلوده مانده است.
کفر، شرک، نفاق، غِلّ و... باعث مىشوند که دل ما مختوم و ممهور شود؛ یعنى قفل و بسته شود. حالا هر چه هم که ببارد، این دل چیزى به دست نمىآورد.
کفر هم علائمى دارد، لزومى ندارد که ما در همۀ امور کافر باشیم.
انسان همین که یکى از بیّنات و نشانههاى خدا را ببیند و بفهمد و زیر بار نرود کافر است.
کفرِ یک ثروتمند به این است که ربا را منکر شود، کفر یک زن به این است که از یک غیرتش برآشفته شود، کفر یک مرد به این است که به فسادهاى دیگر رو بیاورد.
منشاء هر کدام از این کفرها هم متفاوت است: منشاء کفرِ شیطان کبر بود که محرومش کرد، یکى منشاء کفرش حرص و دیگرى بخل است. آن وقت ببینیم که آیا ما جامعیت نداریم؟ و آیا این همه را با هم نداریم؟
بهاررویش (مروری بر دعاهای ورود و وداع ماه رمضان)، صفحه 31
@einsad
۰۶ خرداد ۹۸ ، ۱۸:۱۱
۰ نظر
بسم الله
🔹آیت الله حائری شیرازی رحمت الله علیه🔹
ما باید برای حلِّ همه مشکلات عالَم فرمول داشته باشیم. اینکه میبینید ما مشکل دارتر از کشورهای دیگر هستیم، تعجبی ندارد. چون آن کسی که میخواهد مداوا کند باید راهکار کاربردی بدهد. هر کدامتان در زندگی مشکلاتتان بیشتر است میخواهند تو را سازنده گروه بیشتری بکنند.
جمهوری اسلامی، پنجاه سال جان کندن است، لگد خوردن است، اذیت شدن است. تعارف هم نداریم؛ یکی از آنها جنگ است، یک موردش هشت سال دفاع مقدس هست، یک موردش جنگ نرم و این بساط هایی است که الان داریم، [اینقدر باید از این ابتلائات داشته باشیم] تا اسلام را «عملاً» بشناسیم و راهِ اجرایش را بتوانیم بفهمیم.
@haerishirazi
۰۵ خرداد ۹۸ ، ۰۰:۵۷
۰ نظر
بسم الله
از خودم متنی نخواهم نوشت. صحبت بزرگان را برای تذکر قرار میدهم.
استاد سید محمدمهدی میرباقری:
«خیلی وقتها، فشارهایی که به ما وارد میشود به خاطر خیالات ما است. اگر انسان از این عالمِ خیال عبور کند خیلی از فشارها برداشته میشود. آدم خیال میکند که این زمین و ماه و خورشید و... کارهای هستند. اگر از عالم خیالش عبور کرد میفهمد که همه به یدِ قدرت حضرت حق است؛ «بِیَدِکَ لا بِیَدِ غَیْرِکَ زِیَادَتِی وَ نَقْصِی وَ نَفْعِی وَ ضَرِّی إِلَهِی إِنْ حَرَمْتَنِی فَمَنْ ذَا الَّذِی یَرْزُقُنِی وَ إِنْ خَذَلْتَنِی فَمَنْ ذَا الَّذِی یَنْصُرُنِی».
اگر انسان از عالم خیال عبور کرد، همه این قصهها حل میشود.
اگر کسی اهل تقوی شد خداوند متعال او را از عالم خیال عبور میدهد.
بعضی فرمودهاند تصرف شیطان همهاش مربوط به این عالم خیال آدمی است. خیال انسان را تحریک میکند؛ «لَأُزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعین». خدای متعال انسان را از این وادی خیال عبور میدهد؛ «یَجْعَلْ لَّهُ مَخْرَجاً». لذا یک معنای دیگری که برای «وَمَن یتَّقِ اللَّهَ یجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا» بیان کردهاند این است که اگر کسی اهل تقوای الهی بود از شرکهای خفی نجات پیدا میکند. ما درواقع اسیر شرکهای خودمان هستیم، فلذا خیال میکنیم زمین و آسمان ما را اداره میکنند!
با پول خدا، راحت راه میرویم ولی با خود خدا راحت راه نمیرویم! جیبمان اگر پر از پول باشد آرام میگیریم، ولی اگر خالی باشد آرام نیستیم! این راه رفتن با پول خداست نه با خدا.
ما خیال میکنیم اگر در کویر باشیم از تشنگی میمیریم و اگر در دریا باشیم سیراب هستیم. به قول آن عزیزی که میفرمود: آدمی که اهل توحید است نه در کویر خودش را تشنه میبیند و نه در دریا سیراب؛ نه در کویر از گرسنگی میترسد و نه بر سر غذای لذیذ از سیری مطمئن است. چه بسا لقمههایی که بر سر سفره، گلوی انسانها را گرفته و آنها را از پا درآورده است و چه انسانهایی که خداوند متعال در کویر ادارهشان کرده است».
☑️ @mirbaqeri
۰۳ خرداد ۹۸ ، ۰۲:۳۸
بسم الله
اینجا که قبلا نامش راه و بیراه بود و ابتدا در بلاگفا ایجاد شد، جایی بود برای نوشته هایی که فکر می کردم شاید برای خودم یا دیگران مفید باشد.
در اینجا بیشترین تعداد مطلب را ثبت کردم و این مطلب که احتمالا آخرین آن است ۵۳۴ امین نوشته اینجاست. نوشته هایی که از دوازدهم آبان ۱۳۹۱ در شب عید غدیر نوشتنشان شروع شد و امشب بعد از حدود هفت سال در شب دهم ماه مبارک رمضان پایان می یابد.
نوشتن در اینجا مستمرترین فعالیت من بوده است.
مدت هاست به این فکر می کنم که باید برای کسب معرفت به چشمه های ناب آن رجوع کرد.
نه از افرادی که هنوز راه دارند برای طی طریق و رسیدن به مقصد.
باید به مقصد رسیده ها از راه و چگونگی طی کردن این راه برایمان بگویند نه آن ها که تلو تلو خوران گاهی زمین می خورند، گاهی می ایستند، گاهی پس می روند و گاهی پیش. (البته این را به هیچ وجه به وبلاگ هایی که می خوانم نسبت نمی دهم.)
توصیه ام این است که شماهم به چشمه ها رجوع کنید. معارفی که سرچشمه شان امام معصوم است.
نه معارفی که احتمالا به خود نویسنده هم سود نمی رساند و پر است از نقایص و خللی که به جای رفع شبهه، شبهه می افزاید.
به احترام شما مخاطبان چند روزی نظرات باز است و سپس بسته خواهد شد.
ممنونم که تا به امروز همراه بودید.
و السلام علی من اتبع الهدی
۲۶ ارديبهشت ۹۸ ، ۰۱:۵۲
۲ نظر
بسم الله النّور
آیا حسی بهتر از حس حضور خدا هست؟
حس این که انسان بداند کسی همیشه حواسش به او هست...
درک این حس همه زندگی و احوال انسان را دگرگون میکند.
خیلی حیف است که انسان در این زندگی کوتاه دنیا لذت این حسها را نچشد.
اما
هیچ حسی هم بدتر از این نیست که انسان در محضر چنین خدایی معصیت کند.
۲۶ ارديبهشت ۹۸ ، ۰۰:۵۰
۰ نظر
بسم الله
عالم بی عمل چون زنبور بی عسل است.
علمی که نه محصول دارد نه نفع
نه به حال خودش نه دیگران
۲۶ ارديبهشت ۹۸ ، ۰۰:۴۹
بسم الله
رایج است که می گویند زن و مرد بعد از دو سه سال اول ازدواج برای هم عادی می شوند و این شروع مشکلات است.
اما خدا پادزهر این عادی شدن را همان اول به زوج ها هدیه می کند. «مودت و رحمت»
مودت محبتی است که مسئولیت در پی دارد.
محبت هیچ گاه عادی نمی شود.
مگر پدر و مادری که به فرزندشان محبت دارند فرزند برایشان عادی می شود؟
بلکه این محبت روز به روز عمیق تر و شکوفاتر می شود.
به جای فنون همسرداری و امثالهم باید فنون مودت و رحمت را به زوجین آموخت.
این متن را اصولا باید در آن یکی وبلاگ منتشر می کردم.
اما حالا باشد اینجا شاید آنجا هم منتشر کردم.
۲۵ ارديبهشت ۹۸ ، ۱۳:۴۸
۱ نظر
